Geschreven met humor: het creatief huiswerk van mijn broer

Vandaag liet mijn broertje zijn huiswerk voor het vak Engels lezen. Hij moest iets creatief schrijven rond het onderwerp ‘abandoned car’. Ik weet niet juist of het aan de (absurde) humor binnen onze familie ligt, maar ik vond het eigenlijk heel grappig. Bovendien heeft hij zich blijkbaar laten inspireren door Australië, waar ik net op reis ben geweest.

Lees hier zijn opstel dat ik integraal mocht posten hier. Ik hoop dat hij er 10 op 10 voor krijgt want ik moet alweer lachen als ik aan het verhaal denk dat hij uit duim heeft gezogen Enjoy.

Merci Geert

Adelaide, is mijn laatste stop in Australie. Het is een stad van 2 miljoen inwoners in het zuiden van Australie.

Het is tevens de hometown van Geert, kameraad van in Leuven die er tijdelijk woont voor zijn werk.

Met Geert heb ik de afgelopen 12 dagen een roadtrip gemaakt in het zuiden van Australie, van Sydney naar Melbourne naar Adelaide met een tussenstop in Tasmania.

We hebben samen in Sydney oudjaar gevierd (het nu al legendarisch videomateriaal is voor zijn kleinkinderen later: “ja, opa dronk graag champagne van de fles”), Tasmanie rondgereden in 4 dagen, we hebben gekampeerd in en rond de nationale parken waar ik ‘s morgens altijd wakker werd met koude voeten.

We hebben kangeroes maar vooral heel veel walibi’s  gezien. Volgens Geert had ik er schrik van, ik noem het een gezonde reflex van bezorgdheid. We hebben schone wandelingen gemaakt en genoten van de superdeluxe mooie landschappen.

We hebben een blitzbezoek gebracht aan Melbourne, de Great Ocean Road in blakende zon afgereden – op het linkerrijvak uiteraard. We hebben vallende sterren aanschouwd, Orion aan de hemel geanalyseerd en bestudeerd (hier moeten we dringend meer info over googlen).

We zijn gaan wijnproeven in de wijnstreek Coonawarra, hebben ook heel hard (heerlijk vals) gezongen in de auto.

We hebben vanzelfsprekend Adelaide by night and day bezocht, strandjes gedaan, pintjes gedronken,  heel goed, maar ook heel slecht gegeten (meerbepaald bij de Mussel Boys, boe).

We hebben over het ‘echte’ leven gebabbeld, gezeverd en op z’n Australisch een barbie (bbq) aangestoken bij z’n thuis.

Niet noodzakelijk allemaal in deze volgorde. In elk geval, het was wel plezant. Merci, Geert.

En weet je wat een Australier typeert? Dat is volgens Geert die het kan weten:  een 4×4, een vishengel en een eski (frigobox) om te gaan kamperen. U hebt weer wat bijgeleerd.

Mijn buddy en de Great Ocean Road

Bijna was ik je kwijt, mijn beste vriend. Verloren aan de machtige oceaan op de roadtrip langs de ‘Great Ocean Road’ in het zuiden van Australie.

Tja, hoe gaat dat? Op een bepaald moment, belandden we op een godverlaten strand tijdens zonsondergang. Het was er magnifiek. Het was een van de mooiste momenten tijdens mijn reis. Maar ik had even niet opgelet. En voor ik het wist, was je weg, ribbedebie.

Al meer dan 5 jaar ben je m’n reisbuddy. Je was overal waar ik was: Thailand, Egypte, Hong Kong, China, Portugal, Frankrijk, noem maar op… En zelfs thuis kon ik op je rekenen. Maar ik had even niet opgelet. En ik bleef verblind alleen achter op Ocean Beach.

Maar gelukkig  kon zelfs de mooiste oceaan niet tegen je op. Je hield stand, vocht en bleef trouw. Zoals ik je ken.

De volgende dag vond ik je terug, in het zand, exact daar waar ik niet had opgelet.  Welkom terug, m’n buddy, m’n zonnebril.

Stop het gesnurk

Ik verblijf in Brisbane, in een hostel, in een kamer, daar zijn 4 stapelbedden.  Die zijn allemaal ingenomen.  Onder hen is er een snurker, zo bleek gisterennacht.

Nu, laat het duidelijk zijn, ik slaap betrekkelijk goed, overal en altijd, zelfs op treinen en bussen. Als een blok kan ik in slaap vallen. Geen enkel probleem.

Maar van gesnurk word ik wakker. Van gesnurk word ik ook lastig, laat dat eveneens duidelijk zijn. Ik draai me om, eigenlijk extra hard, om. Het gesnurk onder mij stopt. Ziezo, ik kan verder slapen. En hij ook.

Een leuk-lastig gedachte over alleen op reis zijn

Weet je wat lastig is aan alleen-reizen?

- dat de persoon naast je vreemd opkijkt als je ineens roept: “hey, heb je dat gezien?!”, “oh kijk, hoe moooooi!”. Wel lastig soms.
- dat je je rug niet zelf volledig kunt insmeren met zonnecreme.
- dat …